شمع، شرمسار مي شود از بزرگي وجودت، اگر تو را بدان تشبيه كنم؛چرا كه شمع تنها ميسوزد ولي  تو ميسوزي و ميسازي؛ميسازي كودكان دشت زندگاني را...كه درختي شوند پربار...نه به بزرگي و عظمت تو،آنقدر كه شرمنده ات نباشند ،كه خالصانه سوختي تا راه بيابند در روشنايي و جودت...

كار تو همان عشق و هنر و مفهوم زيبايي است...اي همان عاشقانه سوختن براي ساختن،اي روشنايي راه دانايي،به من زنده بودن آموختي و انديشيدن را...پس چگونه جبران كنم!؟

معترفم كه هرگز نميتوانم مگر آنكه بيانديشم!آنچه كه تو از من خواستي...سپاس از آنكه رسالت مقدست را عاشقانه به انجام رساندي...

معلمم!هر روزت مبارك!

سلامي دوباره به همتون!

فقط بايد بگيم شرمنده ايم!از بس درسا زيادن كه ديگه وقت چنداني براي آپ كردن نداريم...همه ي بچه ها از كاراي وبلاگ طفره ميرن جز يكي دو نفر!اونام كه قتل عمد نكردن بيچاره ها سرشون به اندازه كافي شلوغ هست براي وبلاگ وقتي ندارن!

اين بود كه يه تصميم گرفتيم!اينكه سنگين و رنگين وبلاگ رو تعطيل كنيم!تو مدتي كه مهمون وباتون،وقتاتون يا احتمالا قلباتون(چه از خود راضي!)بوديم،بابت هر بدي كه احتمالا ديدين ازتون عذر ميخوايم و خصوصا،صميمانه از همه ي بزرگواراني كه قابل ديدن و براي اين وبلاگ وقت گذاشتن سپاسگذاريم.

تجربه ي خيلي خوبي واسمون بود و با دوستان بزرگوار زيادي آشنا شديم كه خودش واقعا ارزشمنده.همينطور چيزاي خيلي زيادي ياد گرفتيم از گشت و گذار در وب دوستامون...از همتون سپاسگذاريم.

جاداره حالا كه از دنياي مجازي رخت بر ميبنديم،اونم يه همچين موقعي،هفته ي بزرگداشت معلم،بگيم كه دست همه ي معلمان بزرگوارمون رو ميبوسيم...معلماني كه چه بسا فراتر از وظيفه ي بزرگشون عمل كردن وچيز هايي به ما آموختن كه در هر مرحله اي از زندگي با خود خواهيم داشت...

ميبوسيم  دست معلمانمون رو،كه با وجود اينكه ميدونستن به خاطر كارشون ممكنه مورد سرزنش يه عده هم قرار بگيرن،فراتر از اونچه كه در كتابهاي درسي به عنوان چيزي كه بايد درس بدن تعريف شده،به ما آموختند... نميدونيم چطور ازتون تشكر كنيم،فقط اميدواريم به لطف ايزد تعالي،هميشه سلامت و سربلند باشيد

(يه مطلب انتقادي هم در ادامه ي مطلب هست كه اگه تمايل داشتيد ميتونيد بخونيد)

خلاصه اينكه،كاستي ها رو -كه صد البته فراوان بودند-به بزرگواري خودتون ببخشيد و همينطور واقعا شرمنده ايم و عذر خواهي ميكنيم از كابراني كه بهشون قول داده بوديم يه سري پست ها رو بزاريم ولي وقت نشد؛واقعا عذر ميخوايم!به بزرگواري خودتون ببخشيد

همينطور لازمه از دبير شيمي سال دوممون، آقاي خورشيدي عزيز كمال تشكر رو داشته باشيم چرا كه ايده ي اين وبلاگ رو ايشون به ما دادن كه تجربه ي ارزنده اي بود.

سپاس از همتون!اين مطلب تا آخر هفته هست براي اينكه فرصت خداحافظي با  بزرگواراني كه براي اين وب وقت گذاشتند رو داشته باشيم.

بدرود و با آرزوي سربلندي همه ي شما...